Gezegenin hızla tahrip olmasına rağmen tüketimin sürmesini mümkün kılan eko-kapitalizm (çevreci veya yeşil kapitalizm), çevreyi koruma iddiasını mevcut ekonomik düzeni sorgulamadan devam ettiren bir anlayış olarak sunulur. Doğa dostu ürünler, yeşil teknolojiler ve etik tüketim söylemleri sayesinde bireyler hem tüketmeye devam eder hem de çevreci ve erdemli oldukları hissini yaşar; böylece çevresel yıkım sistemsel bir sorun olmaktan çıkarılıp bireysel tercihlere indirgenir.
Organik ürünler, karbon ayak izi hesapları, geri dönüşüm, elektrikli araçlar ve “eko” etiketleri vicdan rahatlatan sembolik pratiklere dönüşürken, üretim ilişkileri, eşitsizlikler ve sömürü görünmez kılınır. Böylece ekolojik krizin sorumluluğu yapısal nedenlerden koparılarak bireyin davranışlarına yüklenir ve eko-kapitalist özne, doğayı kurtardığına inanırken aynı düzenin sürdürücüsü hâline gelir.
Bu metinde, ironik bir dille, çevre duyarlılığının nasıl bir yaşam tarzı ve kimlik göstergesine dönüştüğünü; gerçek bir dönüşüm yerine suçluluğu azaltan, sistemi yeniden üreten bir yeşil tüketim kültürünün teşvik edildiğini ortaya koymaktadır.
